دستم که رفت روی کیبورد قدیمی تا با دستمال تمیزش کنم و دکمه ها که بالا و پائین رفتند، صفحه مونیتور روشن شد و پیامی نمایان شد که: دو یو وانت تو شر دیس اسکرین شات؟ و من فکر کردم قسمت کردن آن هم با ابزار تکنولوژی در دنیای مدرن انگار جزئی جدائی ناپذیر از زندگی انسان امروز شده، آنقدر که کامپیوتر قدمی من هم نمی خواهد از آن عقب بیافتد! 
سخن گفتن البته امری است طبیعی برای انسان به واسطه ی علمه البیان، اما آدمی در قرن معاصر نیازش به سهیم کردن دیگران در آنچه می گوید، ظواهر زندگی اش، نظراتش و حتی شاید تاریک ترین زوایای افکارش را با انواع ارتباطات مجازی نشان داده است. 
قسمت کردن مطلب و یا عکسی که ممکن است حاوی هر چیزی باشد، از زندگی خصوصی و روزمره آدمی گرفته تا مسایل اجتماعی در فضای مجازی، یا پیشرفت تکنولوژی هر روز ساده تر از گذشته می شود. و انسان مدرن هم انگار دیگر دوست ندارد خودش را پنهان کند. پرده ها را کنار زده، درها را گشوده و می گوید: بیا و مرا ببین، بیا و مرا آنطور که من میخواهم به تو نشان دهم ببین. 
هر روز به تعداد کاربران دنیای مجازی، از وبلاگ و سایت گرفته تا صفحات اجتماعی مجازی اضافه می شود و با زیاد شدن کاربران، تکنولوژیهای پیشرفته تر ارتباطی هم وارد بازار می شود. به مثل یک مسابقه می ماند بین انسان و تکنولوژی، شاید هم یک ویروس مشترک بین این دو. یک چیزی مثل یک بیماری مشترک، مثل جنون گاوی که روزگاری سایه وحشت انداخته بود بر زندگی انسان.