گفته اند حقیقت بندگی دو خصلت است: آن کنی که او پسندد و آن پسندی که او کند. ای مسکین، غرور طاغی در کافری یک بار تیر انکار در روی ایمان زد، تو در مسلمانی به روزی چندین بار تیر انکار و اعتراض بر روی احکام تقدیر زنی؛ صفت بندگیت کجا درست آید، رضا و تسلیم چون بُوَد؟ بندگی آن است که در کوی حقیقت، کمر وفا میان بندی و دست در بند شریعت دهی، که تا دست در بند می بُوَد هرگز به گشادن کمر نرسد. تو بنده ای و راه آزادان می روی، تو بنده ای و مراد خداوندان می جویی؛ بنده هرگز چون خداوند نبُوَد، آزادی و بندگی هر دو به هم نیایند.

ابوالفضل رشید الدین میبدی در کشف الاسراروعدة الابرار