نترس عزیز دلم ، نترس ، فراموشت نخواهم کرد ، دوستت خواهم داشت ، حتی اگر گرد سپید زمان بر موهایم و خطهایش بر صورتم بنشیند ، حتی اگر صحراها و کوهها و جنگلها بین ما فاصله بیافتد ، باز هم دوستت خواهم داشت ، و به یاد خواهم آورد مشقهای دوستت دارمت را ، و شعرهایی را که در روزگار بی کسی ام برایت سرودم ، و تو را که دست بر زانوی من گذاشته بودی و عاشقانه ها یی را که برایم میخواندی ، و خودم را که نگاه میکردم به لبه ی فنجان چای رو به رویم ، هیچ کدام را فراموش نخواهم کرد ...